Εξερεύνηση Ενότητας

Φωτομετατροπή και προσαρμογή.
Η αλληλουχία που λαμβάνει χώρα στους φωτοϋποδοχείς (ενεργοποίηση φωτοχρωστικής, τρανσδουσίνης, ρύθμιση του cGMP και των ιοντικών διαύλων) εξηγεί πώς το φως μετατρέπεται σε ρεύμα. Η προσαρμογή (στο φως και το σκοτάδι) επανακαθορίζει την ευαισθησία του συστήματος, επιτρέποντας τη λειτουργία σε πολλαπλές τάξεις μεγέθους φωτεινότητας.

Ανάλυση και αντίθεση.
Η οξύτητα δεν εξαρτάται μόνο από την οπτική: οι κυκλώματα του αμφιβληστροειδούς και του φλοιού επιλέγουν χωρικές συχνότητες και κατευθύνσεις, ενισχύοντας την αντίθεση των περιγραμμάτων. Τα διαφορετικά μονοπάτια (παρακοκυτταρικό/μαγνοκυτταρικό) δίνουν προτεραιότητα στη λεπτομέρεια/χρώμα ή στην κίνηση.

Οπτικές οδοί και ολοκλήρωση.
Πέρα από το V1, η επεξεργασία διαχωρίζεται σε δίκτυα που δίνουν έμφαση στο «τι» (μορφή, χρώμα) και στο «πού/πώς» (χώρος, δράση). Η αντίληψη του χρώματος προκύπτει από την ολοκλήρωση των αποκρίσεων των κωνίων L/M/S και των χρωματικών αντιπαραθέσεων, ενώ η αντίληψη της κίνησης απαιτεί χρονική ολοκλήρωση και διόφθαλμη διαφορά για το βάθος.

Γιατί αντιλαμβανόμαστε την κίνηση καλύτερα από τις λεπτές λεπτομέρειες σε χαμηλό φωτισμό;
Διότι στην σκοτοπική όραση, κυριαρχούν οι οδοί που είναι ευαίσθητες στις συνολικές και χρονικές μεταβολές, με μειωμένη χωρική ανάλυση.

Γιατί μια μικρή κόρη μπορεί μερικές φορές να βελτιώσει την οξύτητα;
Διότι μειώνει τις εκτροπές και αυξάνει το βάθος πεδίου (εντός των ορίων της περίθλασης).