Αφού οικοδομήσουν τη βάση των γνώσεών τους, οι μαθητές είναι έτοιμοι να προχωρήσουν στην εξάσκηση. Σε αυτό το στάδιο, αρχίζουν να βλέπουν και να αλληλεπιδρούν με τα σχέδια της φύσης με τρόπους που θα ήταν αδύνατοι σε μια παραδοσιακή τάξη. Μέσω της επαυξημένης πραγματικότητας (AR), οι μαθητές μπορούν να εστιάσουν σε μικροσκοσμικούς κόσμους, εξερευνώντας τις περίπλοκες προεξοχές ενός phyllou λωτού, τις αυλακώσεις που μειώνουν την αντίσταση στο δέρμα του καρχαρία ή τα systematic ροής αέρα μέσα σε τερμιτοφωλιές.
Το περιβάλλον AR γίνεται το sophronistirio τους.

  • Σε μία αποστολή, οι μαθητές εξετάζουν εικονικά τη μικροδομή του φύλλου λωτού και καλούνται να σχεδιάσουν ένα προϊόν—όπως ένα αυτοκαθαριζόμενο μπουκάλι νερού ή ένα ύφασμα ανθεκτικό στους defekes—εμπνευσμένο από τις υδροαπωθητικές του ιδιότητες.
  • Σε μια άλλη, μελετούν τα δερματικά οδοντώματα του δέρματος του καρχαρία σε 3D και έχουν ως αποστολή να δημιουργήσουν ένα sylektiko που μειώνει την αντίσταση στο νερό.
  • Σε μια ομάδα, οι μαθητές επιλέγουν ένα φυσικό θαύμα, όπως το μετάξι της αράχνης ή τα πόδια της γκέκο, και προβληματίζονται για το πώς μπορούν να εφαρμόσουν τη δομή ή τη διαδικασία του σε ανθρώπινες εφευρέσεις.

Αυτές οι ασκήσεις συνδέονται άμεσα με καινοτομίες του πραγματικού κόσμου. Οι μαθητές μαθαίνουν πώς οι τάξεις αρχιτεκτονικής στη Ζιμπάμπουε με το παράδειγμα των τερμιτοφωλιών δημιούργησαν κτίρια γραφείων που παραμένουν δροσερά χωρίς κλιματισμό, ή πώς μηχανικοί στην Ευρώπη σχεδίασαν drones εμπνευσμένα από έντομα που πετούν πιο αποδοτικά.